w Kazimierzu Dolnym.pl

„umyśliliśmy niewiernym Żydom […] dać wolność i pozwolić […], aby tejże wolności, do której insi mieszczanie i obywatele miasta tamecznego zażywają, oni zażywać mogli i zażywali”

Niemcy rozkaz dostali i zgonili z całej Bochotnicy, do remizji, kobity, chłopów…

Hitlerowcy obchodzą się z Polakami brutalnie i bezwzględnie. Tymczasem polskie podziemie organizuje się i walczy.

Zawsze, od dziecka, chodziłam z babcią na groby. Na wszystkich tabliczkach, do których podchodziłyśmy, widniały nazwiska kogoś z naszej rodziny i tylko jeden grób i jedno nazwisko było inne.

Ty myślisz, że wojna to były tylko Niemcy? Że tylko okupanty nas mordowały? To ja ci opowiem, jak naprawdę było.

Uwagi do barwnego filmu z Kazimierza, Dęblina i Puław, nakręconego przez Niemców w czasie II wojny światowej.

„Elegia katyńska (przypis do nicości)” z 17 października 2009 r.

Cała jego młodość upłynęła w wojsku. Pełnił bardzo ważną, odpowiedzialną i szalenie niebezpieczną służbę.

Bronek to był świetny, nietuzinkowy, niesamowity człowiek. Wielki człowiek. Prawdziwy patriota i świetlana postać.

Prawda o Katyniu została oficjalnie ujawniona. Lecz, w dalszym ciągu, nie wszystkie wydarzenia związane z wymordowaniem przez sowietów wziętych do niewoli polskich oficerów są do końca jasne.

„Siedział ze mną w jednej celi długo Dekutowski Hieronim „Zapora”, znany Polak.”

„Bardzo energiczny i pojętny. Bardzo ambitny. Dobry wpływ na otoczenie. Zdolności organizacyjne i dowódcze duże. Spokojny, małomówny. Dyscyplina i lojalność służbowa – duża. Patriotyzm bardzo duży.”

Młody był, niskiego wzrostu, ale bystrzak. Miał dużo swoich charakterystycznych cech, umiał dowodzić, ale fajny był.

W czasach wojennych życie ludu na wsi było bardzo ciężkie, głową się płaciło za byle co.

Zbyt krucha to była dziewczyna, jak na więzienne warunki.

Kilka wspomnień na temat działalności poczty w Kazimierzu w czasie okupacji.

„Po apelu blokowy wyczytał kilka numerów więźniów, w tym i mój 80161. Wystąpiłem z szeregu i powtórzyłem numer.”

Przez długi czas co roku przyjeżdżał do Kazimierza ze swoimi pracownikami i w magistracie „wynajmował” możliwość fotografowania miasta. Płacił za tę zgodę czynsz w wysokości 700 złotych.

Żył pełnią życia, nie krzywdząc nikogo.

Za niemieckich czasów po wybuchu wojny trzeba się było szybko przyzwyczaić do sytuacji i jakoś się do niej dostosować.

W czasie wojny nie mieszkaliśmy w domu w Bochotnicy, bo przy Wiśle od samego początku było bardzo niebezpiecznie…

Może, gdyby wiedział jak to się skończy, to gdzieś by się schował? Albo uciekł?

W lutym 1940 roku w Lublinie, w mieszkaniu Stanisława Wójcika, odbyła się pierwsza tajna narada wojewódzka ludowców, podczas której ustalono ich zadania w organizowaniu chłopskich sił do walki wyzwoleńczej.

Za każdym razem, kiedy przypadkowo słyszę melodię piosenki „A mnie jest szkoda lata …”, którą tak często śpiewał w obozie Staszek, przypomina mi się jego postać.

Nie traktowali ludzi jako ludzi, tylko jako zbieraninę niewartościową…

18 listopada 1942 r. to straszny dzień dla mieszkańców Kazimierza i okolicznych miejscowości.

Piszecie o tym, ale tego nie zrozumiecie…

Pod murami łaźni miejskiej mojego wuja dopadli żołnierze niemieccy.

Większość z uwięzionych wówczas krwawej środy mężczyzn trafiła w trzech transportach: 5, 6 i 10 grudnia 1942 roku do Auschwitz.

Fragment zeznań Ludwika Sobczaka z Kazimierza Dolnego na temat okoliczności zabicia ojca Andrzeja i aresztowania braci Józefa i Henryka.

Masowa obława rozpoczęta na Lubelszczyźnie w powiecie puławskim we środę, 18 listopada 1942 r.

O tym, jaki to był straszny dzień, dowiedziałam się później. Na razie, 18 listopada 42 roku, leżałam po ciemku w łóżku. Mama nie pozwoliła mi się ruszać.

Mój ojciec zginął w Krwawą Środę, a mało brakowało – zamordowaliby nas wszystkich.

Pisząc jakiś czas temu o Tadeuszu Sawczuku, zdawało się, że utknęliśmy w chwili, gdy zabrano go w Krwawą Środę i wywieziono do Auschwitz…

W Krwawą Środę aresztowali naszego starszego brata… Zmarnowali go.

Cały obraz tego, co się stało, całą tragedię zobaczyliśmy dopiero po tym, jak Niemcy odjechali. Kiedy się przeszło po ulicach, to aż strach było patrzeć.