Zbrodnie niemieckie w Kazimierzu i okolicy
Artykuł z 1944 r.

Kazimierz Dolny, 1942 r.

[Pisownia oryginalna]

18 listopada 1942 r. wypadł w środę, którą później nazwano w Kazimierzu n. Wisłą i okolicy – „krwawą środą”.

Oto w czasie chłodnej nocy, od godziny 3-ej zaczęły zajeżdżać liczne samochody SS i SD, policji i Ukraińców. Mieszkańcy, myśląc że to będzie zwykła łapanka na roboty, zaczęli wychodzić z domów, aby się skryć w wąwozach lub krzakach, lecz w tej chwili zaczęły padać strzały z broni maszynowej. Od wczesnego ranka aż do godzin popołudniowych zbóje hitlerowscy, obstawiwszy miasteczko i wsie okoliczne prowadzili swoją bestjalską robotę. Wszystkich młodszych mężczyzn zabierali i wywozili, zaś starszych zabijali na miejscu. Tego dnia wszystkie ulice zasłane były trupami. We wsiach Bochotnicy, Parczatce i Włostowicach zgromadzonych mężczyzn z dziesiątkowali na placach, jak np. w Bochotnicy przy remizie strażackiej. Po skończeniu tej bandyckiej wyprawy na bezbronnych ludzi, hitlerowcy nakazali ciała zabitych pochować do godziny 9-tej dnia następnego pod groźbą dalszej masakry. Jednocześnie około 400 mężczyzn zostało wywiezionych do Lublina, a stamtąd do Oświęcimia i innych obozów Rzeszy, gdzie w następstwie „zmarli”.

22 listopada tegoż roku jest niedziela. Z Puław bandyci hitlerowscy wybierają się bardzo rano na krwawą robotę do kolonji Zbędowice k. Kazimierza, gdzie mieszkają przeważnie osadnicy wojskowi. Dla większej odwagi każdy z oprawców dostaje pół litra wódki.

Otoczywszy wieś, gromadzą wszystkich mieszkańców przy krzyżu na rozstaju dróg. Po zabraniu zboża, zwierząt i t. p. całą wieś podpalają na oczach nieszczęsnych mieszkańców. Następnie „bohaterzy” Hitlera morderczym ogniem z karabinów maszynowych kładą pokotem wszystkich od najstarszego do niemowlęcia.

Dwie wielkie wspólne mogiły świadczą i świadczyć będą o niemieckiem barbarzyństwie.

J. J.

Czytaj też: