Trupiarka

tobogan, fot. Paweł Lis
Józio twierdzi, że niedowidzi bez okularów, a ponieważ spotkaliśmy się w całkiem innej sprawie - okularów nie wymagającej - a zgadaliśmy się o naszej stronie, kazał mi na głos czytać, co tam ciekawego piszemy. Czytam więc artykuł Pawła Lisa o „niby - łódce", a Józio po którymś zdaniu mówi:
- A, trupiarka.
- Nie, Józiu, tobogan.
Józio bąknął z przyrodzoną sobie powściągliwością:
- Ten to może i tobogan, ale takie podobne coś, co u nas było, to trupiarka. Pozostałość po wojnie. Na strychu stało, trzymaliśmy w tym groch.
Rozkręcił się i powolutku opowiedział nam swoją wersję „niby - łódki":
Ruskie jak przyszli, to mieli ze sobą taki sprzęt. Pierun wie, kto to robił: czy przywieźli z Rosji, czy gdzieś na zapleczu frontu dali zlecenie i ktoś robił. W każdym razie te „łódki" służyły do transportu rannych.
Na bokach, u góry miały takie kółeczka do przywiązania, jakby sprzączki do pasków, tak coś pamiętam. Położyło się na dnie rannego i niosło gdzieś w bezpieczne miejsce albo do sanitariuszy, a ranny już był zabezpieczony i się nie ruszał, nic sobie bardziej nie uszkodził. Najłatwiej było we dwóch wziąć rannego w takiej łódce; dwóch dało radę, bo to była lekka konstrukcja.
Kiedyś chłopaki wzięli trupiarkę od nas ze strychu na źródło, żeby popływać. Oni mieli po 16 lat, a ja siedem - osiem. Poleciałem za nimi zobaczyć. A to była  „łódeczka", co się na niej nie dało płynąć, nie było jak. Kajak, na przykład, jest stabilny, szerszy, a to była taka skorupka, kurde blade, że tylko na stojącej wodzie jakoś się kawałek udało z ledwością przepłynąć. Stoję nad tym źródłem i się gapię, a z kościoła idzie starszy elegancik w garniturku, biała koszulka, i prosi, żeby dali mu popływać. Siadł na tę skorupę i aby się ruszy - a ona już chybocze. Przy źródle jest skarpa, więc nie miał odwrotu, a tu, co podpłynie do brzegu i chce wysiąść, to go chłopaki - pych - na siłę odpychali. Na wszystko ich prosił, żeby mu dali wysiąść. Nie, no do pływania to się nie nadawało.
W czasie wojny, gdzieś w Rosji, po śniegu, po lodzie, po równinie, to pewnie było wygodne, ale w Kazimierzu chyba nie za bardzo się sprawdziło. Pagórkowaty mamy teren, więc musiało tym żołnierzom być ciężko.
Leżała u nas ta trupiarka, i leżała, aż wreszcie brat ją ściągnął i nie wiem, gdzie jest teraz.
Tak o toboganie opowiedział Józio, a my na koniec musiałyśmy przyznać, że ten tobogan, to jednak trupiarka.
oprac. bg













kazimierz Dolny Kazimierz Dolny Kazimierz Dolny Kazimierz Dolny Kazimierz Dolny Bożena Gałuszewska

 

Wyszukiwarka

Aktualności

16.05.2015
"1945. Wojna i pokój." - to tytuł najnowszej książki Magdaleny Grzebałkowskiej, znanej w Kazimierzu m.in. ze świetnego artykułu w GW, poświęconego losom naszych kamieniołomów.
28.07.2014
Błyskotliwe, dowcipne teksty (i pieprzne podteksty), zrozumiałe dla tych, którzy nie celebrują domniemanej „magii" Kazimierza, a po prostu biorą go i rozumieją takim, jakim jest.
Muzyka z przestrzeni pomiędzy parodią a pastiszem, doceniana przez posiadaczy poczucia humoru oraz osoby muzykalne, czułe na nuty wpadające w ucho.
Oprócz zespołowych wykonawców obecnych jest tu parę miejscowych głosów, czasem bardzo rozpoznawalnych.
Sprawdźcie!
24.04.2014
OUTDOOR PHOTOGRAPHY CAMP to oferta wakacyjna dla dzieci i młodzieży: kurs języka angielskiego z udziałem native speakerów.

Strona 1 z 131  > >>